در یک دبستان پسرانه در جنوب تهران، خانوادهای ایرانی برای ثبتنام فرزندشان مراجعه کردند؛ اما با پاسخی عجیب روبهرو شدند: «دو دانشآموز افغانستانی قرار است مدارک بیاورند، اگر نیامدند با شما تماس میگیریم.»
به گزارش عصر خدمات به نقل از عصر تشکل، در یک دبستان پسرانه در جنوب تهران، خانوادهای ایرانی با مدارک کامل برای ثبتنام مراجعه کردند. اما پاسخی که شنیدند چنین بود: «دو دانشآموز افغانستانی قرار است مدارک بیاورند. اگر آنها ثبتنام نکردند، با شما تماس میگیریم.» به همین راحتی، یک کودک ایرانی در کشور خودش به «لیست انتظار» رفت تا ابتدا اتباع خارجی تعیین تکلیف شوند.
مادر این دانش آموز که مدیران مدرسه به علت متقاضیان اتباع از ثبت نام فرزند وی امتناع کردند به خبرنگار عصر تشکل گفت: «در مملکت خودم شهروند درجه دو حساب میشوم.» این جمله نه فقط یک اعتراض شخصی، بلکه فریادی است از دل هزاران خانواده که احساس میکنند در سرزمین خودشان به حاشیه رانده شدهاند.
مسأله فراتر از یک مدرسه است
حضور گسترده اتباع در ایران طی سالهای اخیر تنها یک موضوع انسانی یا آموزشی نبوده؛ بلکه همراه با حاشیههای جدی اقتصادی، اجتماعی و حتی امنیتی بوده است. فشار بر بازار کار، رقابت بر سر یارانهها و خدمات عمومی، تغییر بافت اجتماعی برخی مناطق و بروز آسیبهای فرهنگی، همگی بخشی از واقعیتهای امروز جامعه ایراناند. حالا به این فهرست باید «تبعیض در آموزش» را هم افزود؛ جایی که کودک ایرانی برای ورود به مدرسه باید چشمانتظار اتباعی بماند که هنوز مدارک اقامتیشان تکمیل نیست.
عدالت آموزشی زیر سؤال
وقتی حق طبیعی یک دانشآموز ایرانی قربانی سیاستهای مبهم و غیرشفاف میشود، معنای عدالت آموزشی تهی خواهد شد. آیا آموزشوپرورش میتواند توضیح دهد چرا در اولویتبندی ثبتنام، «ایرانی بودن» امتیازی محسوب نمیشود؟ چگونه میتوان به فرزندی گفت که در کشور خودش باید به دلیل «اتباع بودن دیگران» از تحصیل بازبماند یا منتظر بماند؟
مطالبه جدی
اکنون انتظار خانوادهها این است که وزارت آموزشوپرورش و نهادهای مسئول با ورود جدی و فوری، این رویه را اصلاح کنند. بیتردید ادامه چنین روندی نه تنها اعتماد عمومی را فرسایش میدهد، بلکه زمینهساز تنشهای اجتماعی گستردهتری خواهد شد.
تحصیل یک حق است؛ اما اولویت دادن به غیرایرانیها در برابر فرزندان این سرزمین، بیعدالتی آشکار و سیاستی خطرناک است که باید هرچه زودتر پایان یابد.
